سندرم تونل کارپل

شایعترین نوروپاتی (آسیب عصب) بوده، در نتیجه فشردگی عصب مدین (Median) در ناحیه مچ دست ایجاد می‌شود.

عصب مدین در ناحیه مچ دست از زیر بافت همبندی مچ دست (لیگامان عرضی مچ یا فلکسور رتیناکولوم) و از روی استخوانهای مچ عبور می‌کنند، اگر به هر دلیلی این فضا تنگ شده باشد به این عصب فشار وارد شده و اختلالات حسی و حرکتی در انگشتان دست بروز می‌کند که به این بیماری سندرم کارپال تونل گفته می‌شود.

در این فضا (تونل کارپال) هشت تاندون به همراه عصب مدین عبور می‌کنند. هر عاملی که باعث کاهش اندازه تونل یا افزایش حجم بافتهای داخل تونل شود علائم بیماری را ایجاد می‌کند.

شیوع این بیماری در خانمها بیشتر است.

علل بیماری

  • علل تشریحی: شکستگی‌ها، در‌رفتگی‌ها، استئوفیت‌های استخوانهای مچ، تومورها، کیست‌ها، سینوویوم تکثیر یافته، آرتروز و…
  • علل التهابی و یا نوروپاتیک: دیابت و الکلیسم (این دو عروق و یا سلولهای پوششی عصب را درگیر می‌سازند)، بارداری و اختلالات تیروئید (با تغییر تعادل مایعات والکترولیتها و آدم احتمالی)
  • علل مکانیکی: حرکات تکراری مچ و انگشتان، ارتعاش(مانند آب میوه گیری یا دریل کاری) بویژه در کارگران دستی و کاربران کامپیوتر.

تظاهرات بالینی

بیمار معمولاً با کرختی (Numbness)، درد، گزگز (پارستزی) در محل توزیع عصب مدین (انگشتان شست، اشاره، میانی) مراجعه می‌کند، این علائم اغلب شب‌ها تشدید شده و با حرکات تکراری و قوی دست بدتر می‌شود. در برخی موارد صاف کردن یا تکان دادن دست باعث بهبودی علائم می‌شود. گاه عدم توان انجام حرکات دقیق انگشتان (مانند سوزن دوزی) و ضعف حرکتی نیز دیده می‌شود.

آتروفی تنار (عضله پایین شست) از علائم قابل مشاهده این اختلال می‌باشد.

تست‌های تشخیصی

تشخیص قطعی با انجام مطالعات الکترودیاگنوستیک (نوار عصب و عضله) اندام‌های فوقانی توسط متخصص طب فیزیکی و توانبخشی می‌باشد.

درمان

این سندرم بسته به شدت درگیری عصب شامل ۳ مرحلهٔ اولیه، متوسط و نهایی می‌باشد. درمان زودتر بیماری در مراحل اولیه، نتیجه‌ی بهتری در پی خواهد داشت. درمانها شامل آتل بندی (Splinting)، داروهای ضدالتهاب غیر استروئیدی، تزریق کورتیکواستروئید به درون تونل کارپ توسط پزشک است.
برخی بیماران، کاندید عمل جراحی دکامپرشن (برداشتن فشار عصب با برش تاندون فلکسور)هستند.
در صورت عدم درمان، به دلیل آسیب دایمی عصب حتی بعد از برداشتن فشار ممکن است برای همیشه آسیب حسی و ضعف عضلات باقی خواهد ماند.

۰ پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *